من نوشت

صبر کردن سخت ترین کار دنیاست.

تنها چیزی که این روزها مجبورم بهش گره بخورم صبر کردنه.

هیچ جور دیگه ای نمیتونم به زندگی گره بخورم.

برای عادت کردن به این تغییر شرایط نیاز به زمان هست

و این واقعا مسخره ست. نمیدونم باید به چی عادت کنم.

از این تعلیق برای همه کارام خسته شدم

انگار قرار نیست هیچ وقت برسم.

شده توی نرسیدن غرق بشید؟ یه همچین چیزی

نوی واقعیت میگم خب میرسی. الان یکم وضعیت قاطی و بد شده

همیشه اینجور نمیمونه. کلا هم دلبستگیم همین شعر حافظه

دائماً یکسان نباشد حالِ دوران غم مخور

خیلی این روزها دوست داشتنی نیستند. انگار توی مسیر سربالایی

رسیدن به قله دارم قدم میزنم. حالا تهش قله باشه یا نباشه رو نمیدونم

ولی این حرکن کردن واقعا انرژی میگیره.

حداقل امیدوارم این فرایند وزن گرفتنم درست پیش بره

انگیزه و امید بگیرم. تا الان خوب بود.