انسان
وقتی امتحان دارم واقعا نباید با کسی صحبت کنم.
خیلی یه دفعهای و غیرقابل انتظار میپرم به طرف
و بعدش خودم ناراحت میشم: |
همیشه هم فکر میکنم من که استرس ندارم
خوبم
نه بابا کجام استرس داره که عصبی بشم و بد رفتار کنم
و دقیقا همون موقع هست که گند میزنم.
امروز به بابام پریدم و حقیقتا خودم خیلی ناراحت شدم.
اصلا چیزی نگفت اون بیچاره
و جالب اینه منم بدون فکر حرف از دهنم زد بیرون. بدون ثانیهای درنگ
چقدر بدم میاد از این واکنشهای یهویی.
( جریان از این قرار بود که رفته بودم مانتو پرو کنم
و مانتو از سرآستین افتاده بود و گشاد هم بود
و پوشدمش روی اعصابم رفت و بابام گفت خیلی هم خوبه.
منم منفجر شدم و گفتم من قراره بپوشمش🤐
یه سکوت بدی ایجاد شد-_-
خجالت کشیدم جدی-_-. اه
باید میگفتم کجاش این خوبه؟ خداییش نگاه کن چقدر گشاده!
البته در ناخودآگاهم این ثبت شده که بابام مانتوی گله گشاد و بلند دوست داره و خب دیگه کاملا اماده پریدن بود🥴)
من همیشه حواسم هست چطور حرف بزنم و بد نباشه
اما یه جاهایی از دستم در میره و چون اون لحن حرف زدن من نیست بیشتر به چشم میاد.
: ((((
انسان بودن عجیبه.