من نوشت

داشتم نهار می‌خوردم و شبکه ای‌فیلم سریال پایتخت، قسمتی که با داعش درگیر میشن رو نشون میداد و فهمیدم در جدیدترین ورژنم توانایی و تحمل دیدن همچین چیزهایی رو هم دیگه ندارم.

با این که دلم می‌خواست ادامه احمقانه این سریال رو ببینم و به سناریوها بخندم اما نمی‌تونستم. احساس می‌کردم یک چیز سنگین توی گلومه.

صدای تلویزیون رو بسته‌م و نهارم رو تموم کردم و بلند شدم.

حساسیتم نسبت به هر گونه خشونت، چه واقعی چه چه در فیلم بیش‌تر از قبل شده.

احتمالا از این به بعد هر فیلمی که نوشته بود تماشای این سریال برای کودکان پیشنهاد نمی‌شود یا اون قسمت یه +۱۵ گذاشته بود باید خودم رو در گروه همون افراد بدونم و صحنه رو ترک کنم.

سلامت روان در ایران یک پاردوکس.