من نوشت

احساس ناکامی،شکست و

هیچی نمیشم رو به طور همزمان با هم دارم.

توی مغزم دو تا صدای مختلف  باهم‌بحث 

میکنند‌‌.

یکی شون خیلی ناامیده، اصرار داره

که هیچ چیز خاص منحصر به من

وجود نداره و همین طور آدم خشک

و بی ذوقی م.

اون یکی صدا اما معتقد به فرض اگر همه ی

حرفای صدای ناامید هم درست باشه،

تلاش جوابه و تغییر به دست آوردنیه.

بحث بینشون فرسایشیه

و خسته کننده ست،یه من هم وسطشون نشسته

و نگاهشون میکنه و هیچی نمیگه.

من گرامی کمی خسته ست و معتقده استراحت

توی این موقعیت بهترین کاره و باید بذارم

زمان بگذره.

شاید هر سه تاشون راست میگن...